Σάρκα από τη σάρκα Του

(Από το πλευρό του Αδάμ στη συλλογική έκφραση του Χριστού)

Η Εύα και η εκκλησία
Η εκκλησία του Ιησού Χριστού αποτελεί ένα μεγάλο μυστήριο. Είναι το σώμα του Χριστού, "η πληρότητα εκείνου που γεμίζει τα πάντα σε όλα"(1). Η Βίβλος είναι γεμάτη με αναφορές και τύπους σχετικά μ' αυτήν και αποτελεί κεντρικό θέμα στην καρδιά και στα σχέδια του Θεού.
Η πρώτη αναφορά στην εκκλησία βρίσκεται στη δημιουργία της Εύας. Πριν την Εύα "δεν βρισκόταν βοηθός όμοιος με αυτόν"(2). Η Εύα δεν πλάστηκε από πηλό όπως είχε πλαστεί ο Αδάμ. Αντί να ξαναχρησιμοποιήσει πηλό, ο Θεός έριξε τον Αδάμ σε ύπνο βαθύ και έβγαλε απ' αυτόν ένα πλευρό. Και αποκλειστικά με αυτό το πλευρό, χωρίς να προσθέσει άλλο υλικό, ο Θεός κατασκεύασε την Εύα, (την "έχτισε" σύμφωνα με το αρχικό κείμενο), και την έφερε στον Αδάμ. Όταν ο Αδάμ την είδε είπε: "Κόκαλο από τα κόκαλά μου και σάρκα από τη σάρκα μου"(3). Η Εύα δεν ήταν μόνο όμοια με τον Αδάμ, αλλά και το υλικό το ίδιο που την αποτελούσε ήταν παρμένο αποκλειστικά από αυτόν. Ήταν με την Εύα λοιπόν που η ανάγκη του Αδάμ καλύφθηκε εντελώς.
Ο Χριστός ήταν ο "έσχατος Αδάμ". Στο θάνατό Του βγήκε από το τρυπημένο πλευρό Του αίμα και νερό. Η εκκλησία του Χριστού αποτελείται από υλικό βγαλμένο αποκλειστικά από τον Χριστό. Είναι πραγματικά το αριστούργημα του Θεού και δεν υπάρχει τίποτα άλλο που θα μπορούσε να προστεθεί σ' αυτήν έξω από τον Χριστό. Και όπως η Εύα βγήκε από τον Αδάμ για να γυρίσει σ' αυτόν και να είναι ένα μαζί του, έτσι και η εκκλησία. "…θα γίνουν οι δύο μία σάρκα. Το μυστήριο αυτό είναι μεγάλο, και εγώ το λέω για τον Χριστό και την εκκλησία". "Επειδή μέλη είμαστε του σώματός του, από τη σάρκα του και από τα κόκαλά του"(4).
Η σχέση μεταξύ του Χριστού και της εκκλησίας είναι βέβαια πολύ πιο βαθιά απ' ότι ο ανθρώπινος γάμος μπορεί να απεικονίσει. Πρόκειται και για ένα ζωντανό και ενιαίο σώμα. "Μέλη αλλήλων είμαστε"(5), μέλη ζωντανά, όχι απλώς προσκολλημένα το ένα με το άλλο ή απλώς με κάποια πολύ καλή συνεργασία μεταξύ τους, αλλά βιολογικά συνδεμένα. Όχι μέλη μαζί με τους άλλους αλλά μέλη ο ένας του άλλου. Ακόμα, πρόκειται και για μια οικοδομή που αποτελείται από ζωντανές πέτρες. Όχι απλώς μια ποσότητα οικοδομικού υλικού αλλά μια ενιαία οικοδομή, που επειδή είναι ζωντανή, καθώς χτίζεται δεν μεγαλώνει απλώς αλλά "αυξάνεται". Πάνω στον ακρογωνιαίο λίθο Ιησού Χριστό "όλη η οικοδομή αυξάνεται σε ναό άγιο εν Κυρίω, στον οποίο και εσείς συνοικοδομείσται σε κατοικητήριο του Θεού εν Πνεύματι"(6).
Ο καινούργιος άνθρωπος
Το σώμα μαζί με την Κεφαλή, ο Χριστός ενωμένος με την εκκλησία Του, αποτελούν πλέον μέσα στο σύμπαν μια νέα δημιουργία, τον "καινούργιο άνθρωπο". Και είναι αυτός ο καινούργιος άνθρωπος που όταν ζει και εκφράζεται ενεργά εκπληρώνει το σχέδια και την επιθυμία του Θεού. Όταν πρακτικά μαζί με τους αδερφούς ζούμε και κινούμαστε στα πλαίσια αυτού του καινούργιου ανθρώπου, ο Κύριος ικανοποιείται και εμείς είμαστε πλήρεις στη χριστιανική μας ζωή.
Ο καινούργιος αυτός άνθρωπος είναι έξω από τους περιορισμούς του χώρου και του χρόνου. Αλλά αν και ξεκινά με τον Ιησού, που τώρα είναι καθισμένος στους ουρανούς, καταλήγει σ' εμάς, τους δικούς Του, που πατάμε στη γη και που ακόμα έχουμε τους γήινους περιορισμούς. Στη γη όμως είναι και το επίκεντρο της ανάπτυξης και της δράσης του καινούργιου ανθρώπου. Είναι εδώ που αφού γεννηθούμε πρώτα σωματικά και μετά πνευματικά, "τρέχουμε με υπομονή στον αγώνα που βρίσκεται μπροστά μας"(7), και όπου "καθώς αντικατοπτρίζουμε με ακάλυπτο πρόσωπο τη δόξα του Κυρίου, στην ίδια εικόνα μεταμορφωνόμαστε από δόξα σε δόξα"(8), "μέχρι να καταλήξουμε όλοι… σε άνδρα τέλειο (όχι σε άνδρες αλλά σε έναν άνδρα, στον ένα καινούργιο άνθρωπο), στο μέτρο του αναστήματος της πληρότητας του Χριστού"(9), "έχοντας ξεντυθεί τον παλιό άνθρωπο… και έχοντας ντυθεί τον νέο… όπου δεν υπάρχει Έλληνας και Ιουδαίος… αλλά τα πάντα και σε όλα είναι ο Χριστός"(10). "…όλοι εσείς είσαστε ένας στον Χριστό Ιησού."(11)
Ατομική και συλλογική μαρτυρία
Σύμφωνα με το θέλημά Του το οποίο ο Θεός αποκαλύπτει μέσα στη Γραφή, ο καινούργιος αυτός άνθρωπος πρέπει να φανερώνεται πάνω στη γη. Αυτό δεν μπορεί να συμβαίνει παρά μόνο όταν μαζί σαν αδελφοί ζούμε τη ζωή του ενός σώματος, τη ζωή της εκκλησίας, σύμφωνα με το πρότυπο που μας παρουσιάζεται στην Καινή Διαθήκη.
Κάθε πιστός, ανάλογα με την πνευματική του αύξηση και τη σχέση του με τον Κύριο, μπορεί να φανερώνει στην καθημερινότητά του κάτι θείο· κάποιες αρετές, κάποιο "άρωμα Χριστού". Ατομικά μπορεί να προχωρούμε στην πίστη, να αυξάνουμε σε αγιασμό, να αλλάζει ο χαρακτήρας μας και να δοξάζεται ο Θεός στη ζωή μας.
Αλλά με την ατομική μόνο χριστιανική ζωή, η φανέρωση του Χριστού και της εκκλησίας Του στη γη δεν είναι πλήρης και το σχέδιο του Θεού δεν ολοκληρώνεται. Χωρίς τη συλλογική βίωση της ζωής του σώματος του Χριστού, χωρίς την ιδιαίτερη αυτή ενότητα των μελλών και την πρακτική συν-λειτουργία στην οποία μας καλεί, δεν μπορεί να υπάρξει η έκφραση του Καινούργιου Ανθρώπου.
Μπορεί κάπου να ζουν και να συναθροίζονται μερικοί αδελφοί, ίσως μόλις "δύο ή τρεις". Αν αυτοί λειτουργούν μαζί, μένοντας στις αρχές και στην ενότητα του σώματος κάτω από την αρχηγία του Ιησού, τότε ο καινούργιος άνθρωπος εκφράζεται, ο Χριστός και η εκκλησία φανερώνονται. Μπορεί να είναι κάτι πολύ μικρό, αλλά θα είναι κάτι αληθινό, κάτι ατόφιο, και θα αποτελεί σε μικρή κλίμακα μια έκφραση της εκκλησίας του Χριστού. Αλλιώς, η ομάδα αυτή θα είναι μια χριστιανική παρέα, έναν όμιλος πιστών, μια συνεργασία, αλλά όχι έκφραση της εκκλησίας και νύφης του Χριστού. Κάθε ανθρώπινος τρόπος ή μεθόδευση, κάθε εξουσία και κυριαρχία άλλη από αυτήν που πηγάζει από τη μία Κεφαλή, κάθε περιορισμός τις ελεύθερης δια του Πνεύματος λειτουργίας όλων των μελλών, κάθε τι γενικά που βγαίνει από την ανθρώπινη φύση, ακόμα και με τις καλύτερες προθέσεις, όλα αυτά αντιστρατεύονται στην φανέρωση του Καινούργιου Ανθρώπου και στη μαρτυρία της εκκλησίας στον κόσμο.
Έτσι λοιπόν, μια τοπική εκκλησία του Χριστού, σύμφωνα με το θέλημα του Θεού και το μοντέλο και παράδειγμα της Καινής Διαθήκης, δεν μπορεί να είναι τίποτε άλλο παρά μια κοινότητα πιστών, τους οποίους ο Θεός φέρνει μαζί για να βιώνουν συλλογικά τη χριστιανική ζωή, φανερώνοντας και εκφράζοντας έμπρακτα στο μέρος εκείνο τον καινούργιο άνθρωπο, την εκκλησία, σώμα και νύφη του Χριστού, ενωμένη με τον Χριστό σαν Κεφαλή και υποταγμένη σ' Αυτόν. "Για να γνωριστεί τώρα στις αρχές και στις εξουσίες στα επουράνια μέσω της εκκλησίας η πολυποίκιλη σοφία του Θεού"(12) .
Το αριστουργηματικό έργο του Θεού πρέπει να ολοκληρωθεί. Ο Χριστός θέλει να παραθέσει δίπλα Του τη νύφη Του ολοκληρωμένη, όπως και άσπιλη, άμωμη, ένδοξη. Πίσω μας έχουμε δυο χιλιάδες χρόνια θείας οικοδομής, πολύτιμης θείας κατεργασίας στο σώμα του Χριστού. Μακάρι αυτές τις τελευταίες μέρες να ελευθερωθούμε από τα ανθρώπινα κατασκευάσματα και τις αντιλήψεις για να ζήσουμε πραγματικά σαν σώμα Χριστού, όπως και Εκείνος προσευχήθηκε "να είναι όλοι ένα… για να πιστέψει ο κόσμος ότι εσύ με απέστειλες"(13).  Σε κάθε τόπο όπου βρισκόμαστε και με τους αδελφούς με τους οποίους μας βάζει ο Κύριος, να ζούμε σαν το σώμα Του, στο οποίο Εκείνος είναι η Κεφαλή, χωρίς δικά μας εμπόδια. Εκείνος τα έδωσε όλα για την εκκλησία Του. Ας είναι κι εμείς να τα δώσουμε όλα, προσφέροντας τους εαυτούς μας σαν "θυσία ζωντανή" και απορρίπτοντας κάθε τι ανθρώπινο, για να δοξάσουμε και να ικανοποιήσουμε τον Κύριό μας, φανερώνοντας στη γη όχι κάτι ανθρώπινο, όχι κάτι γήινο, αλλά σαν σώμα Του, φανερώνοντας και εκφράζοντας Εκείνον.
Παραπομπές
1 Εφεσίους 1:24
2 Γένεση 2:20
3 Γένεση 2:23
4 Εφεσίους 5:31-32, 30
5 Εφεσίους 4:25
6 Εφεσίους 2:20-22
7 Εβραίους 12:1
8 Β΄ Κορινθίους 3:18
9 Εφεσίους  4:13
10 Κολοσσαείς 3:9-11
11 Γαλάτες 3:29
12 Εφεσίους 3:10
13 Ιωάννης 17:21